PINAGBAWALAN AKO NG ASAWA KO NA PALIGUAN ANG PARALISADO NIYANG TATAY DAHIL “NANANAKIT” DAW ITO—PERO NANG HINDI KO NATIIS AT HINUBAD ANG DAMIT NG MATANDA, HALOS HIMATAYIN AKO SA NAKITA KO.
Si Elena ay isang mapagmahal na asawa kay Victor. Bago pa lang silang kasal at nakatira sila sa malaking ancestral house ng pamilya ni Victor. Kasama nila ang ama ni Victor na si Don Rogelio, na na-stroke at paralisado ang buong katawan. Hindi ito nakakapagsalita at nakadilat lang ang mga mata.
Bago umalis si Victor para sa isang business trip sa Singapore ng isang linggo, may mahigpit siyang bilin kay Elena.
“Elena, makinig ka,” seryosong sabi ni Victor habang hawak ang balikat ng asawa. “Huwag na huwag mong papasukin ang kwarto ni Papa. Si Manang Fe na ang bahala sa kanya. Agresibo si Papa. Kahit paralisado ‘yan, nananakit siya. Ayokong masugatan ka.”
Tumango si Elena. “Opo, Mahal. Mag-iingat ka.”
Pero sa ikatlong araw ng pag-alis ni Victor, nagkasakit ang katulong na si Manang Fe at kinailangang umuwi sa probinsya. Walang ibang tao sa bahay kundi si Elena at ang biyenan niyang paralisado.
Napadaan si Elena sa kwarto ni Don Rogelio. Nakaamoy siya ng masangsang. Amoy ihi at pawis.
“Kawawa naman si Papa,” bulong ni Elena. “Ilang araw na siyang hindi nalilinisan. Paano naman siya mananakit eh hindi nga siya makagalaw?”
Dahil sa awa, kumuha si Elena ng palanggana, bimpo, at maligamgam na tubig. Pumasok siya sa kwarto. Madilim ang silid at nakasara ang lahat ng bintana.
Nilapitan niya ang matanda. Nakadilat si Don Rogelio. Nang makita nito si Elena, nanlaki ang mga mata nito. Parang gusto nitong magsalita o sumigaw, pero walang boses na lumalabas. Umiiyak ang matanda.
“Huwag po kayong matakot, Pa,” malambing na sabi ni Elena. “Paliliguan ko lang po kayo para guminhawa ang pakiramdam niyo.”
Dahan-dahang itinaas ni Elena ang katawan ng biyenan para hubarin ang suot nitong pajama.
Una niyang tinanggal ang butones ng polo.
Nang mahubad niya nang tuluyan ang damit, napatigil si Elena. Nabitawan niya ang bimpo. Nanigas ang buong katawan niya at napatakip siya ng bibig para pigilan ang tili.
Ngayon, naintindihan na niya kung bakit ayaw ni Victor na pumasok siya sa kwarto. Ngayon, alam na niya kung bakit “takot” si Victor na makita niya ang katawan ng ama.
Ang katawan ni Don Rogelio ay tadtad ng pasa, lapnos ng sigarilyo, at mga hiwa.
Pero hindi ‘yun ang pinakamatindi.
Sa dibdib ng matanda, may nakaukit (tattoo) na bago pa lang at namumula pa. Hindi ito tattoo ng sining. Ito ay tattoo na gawa sa karayom na pilit idinikit sa balat.
Nakasulat sa dibdib ni Don Rogelio: “PROPERT OF VICTOR – DO NOT TOUCH”
Nanlumo si Elena. Ang asawa niyang akala niya ay isang “perfect gentleman” at mapagmahal na anak, ay isang demonyo. Ang mga pasa at sugat ay hindi dahil sa sakit… kagagawan ito ni Victor. Kaya pala laging “agresibo” ang sabi ni Victor, para pagtakpan ang pang-aabusong ginagawa niya sa sarili niyang ama.
Tumingin si Elena kay Don Rogelio. Ang mga mata ng matanda ay nagmamakaawa.
Tulungan mo ako… ‘yan ang sinasabi ng mga mata niya.
Nangangatog ang mga kamay ni Elena. Alam niyang may CCTV ang kwarto na konektado sa cellphone ni Victor.
Dali-daling binihisan ulit ni Elena ang matanda para hindi mahalata. Pero bumulong siya sa tainga nito.
“Pa… ilalabas ko kayo dito. Pangako.”
Lumabas si Elena ng kwarto nang parang walang nangyari. Pero pagpasok niya sa banyo, agad niyang tinawagan ang NBI at ang Pulisya.
Nang gabing iyon, bago pa man makauwi si Victor, na-rescue si Don Rogelio. Nakita ng mga doktor ang matinding torture na tinamo nito.
Nang dumating si Victor galing airport, naghihintay na ang mga pulis sa kanya.
“Bakit?!” sigaw ni Victor habang pinoposasan. “Inaalagaan ko lang ang Tatay ko!”
Lumapit si Elena sa kanya at sinampal siya nang napakalakas.
“Nakita ko ang dibdib niya, Victor,” malamig na sabi ni Elena. “Hindi ka anak. Halimaw ka.”
Nakulong si Victor habambuhay. Si Don Rogelio naman ay unti-unting gumaling sa pangangalaga ni Elena, na siya nang tumayong tunay na anak nito.
